10 maja

10 maja

10 maja 1874 roku urodził się w Przemyślu Mojżesz Schorr, historyk, polityk, rabin Wielkiej Synagogi w Warszawie.

Pochodził z rodziny zamożnego bankiera, Ozjasza Schorra. Ukończył gimnazjum w Przemyślu, studiował w Wiedniu i we Lwowie. W 1899 roku obronił doktorat, a rok później uzyskał dyplom rabina. Do 1923 roku działał we Lwowie, gdzie zajmował się organizacją edukacji młodzieży żydowskiej i pracą naukową. 

Po przeprowadzce do Warszawy objął katedrę na Uniwersytecie Warszawskim oraz rabinat przy Wielkiej Synagodze. Był współtwórcą Instytutu Nauk Judaistycznych, żydowskiej instytucji badawczej i edukacyjnej, i Biblioteki Judaistycznej - obie te instytucje mieściły się w gmachu na Tłomackiem. Wyznawał i promował poglądy syjonistyczne, był również członkiem władz polskiego oddziału B’nai B'rith, organizacji wspierającej, między innymi, osadnictwo żydowskie w Palestynie.

W 1935 roku został powołany przez prezydenta Mościckiego w skład Senatu RP (jedna trzecia składu Senatu nie pochodziła z wyborów). Jako senator bronił ludności żydowskiej przed aktami antysemityzmu, w szczególności tymi inicjowanymi lub wspieranymi przez ówczesne władze, w rodzaju bojkotów gospodarczych czy gett ławkowych.

Po wybuchu wojny udał się na wschód, gdzie zatrzymał się w Ostrogu na Wołyniu. Tam został, 9 października 1939 roku, aresztowany przez NKWD, oskarżony o działalność antykomunistyczną i wielokrotnie przesłuchiwany. Po kilkunastu miesiącach spędzonych w kolejnych więzieniach, co znacznie pogorszyło jego zdrowie, został skazany na zesłanie do Uzbekistanu, gdzie wkrótce, 10 lipca 1941 roku, zmarł.

Ilustracja ze strony Fundacji im. prof. Schorra ukazuje go jako rabina Wielkiej Synagogi (po lewej, obok kantora Schemana).