5 czerwca

5 czerwca

5 czerwca 1930 r. w Warszawie odszedł w wieku 87 lat Abraham Perlmutter, który w początku XX w. stał się jednym z głównych przywódców ortodoksyjnych Żydów, a za swoje zasługi został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski.

Urodził się w Łęczycy w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej, jako syn chazana i kompozytora Lejzera Perlmuttera i Chaji z domu Lubcza. Zdobył wykształcenie religijne i już w wieku 18 lat został rabinem w rodzinnej Łęczycy. Przez następne kilka lat funkcję rabina w wielu mniejszych społecznościach żydowskich w: Oświęcimiu, Będzinie, Raciążu i Pabianicach. W 1886 r. został rabinem Radomia. Jego działalność edukacyjna oraz społeczna przyniosła mu wśród mieszkańców wielki szacunek. Chociaż według niektórych źródeł miał brać udział w powstaniu styczniowym, to jednak w późniejszym czasie porzucił rewolucyjne pomysły, czego wyrazem było m.in. odezwa z okazji wstąpienia na tron cara Mikołaja II. Na początku XX w. związał się z Warszawą zostają przewodniczącym rabinatu warszawskiego i tamtejszego sądu rabinackiego.

Jako wirylista reprezentował ludność żydowską w Radzie Stanu Królestwa Polskiego gdyż był najstarszym wiekiem członkiem warszawskiego rabinatu. Działał również na rzecz założenia ortodoksyjnej partii żydowskiej Agudat Israel. Z jej listy wyborczej został wybrany do Sejmu Ustawodawczego z okręgu lubelskiego. Funkcję posła pełnił w latach 1919–1922. Jako poseł domagał się zrównania Żydów zarówno w prawach, jak i obowiązkach obywatelskich oraz przyznania autonomii gminom żydowskim. W swoim dorobku pozostawił rozprawy talmudyczne m.in.: Demeszek Eliezer i Erec Cwi.

Zmarł w wieku 87 lat. Został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 1, rząd 5). W uroczystym pogrzebie z udziałem kilkunastu tysięcy osób uczestniczyli obok delegacji gmin żydowskich także przedstawiciele władz państwowych. Rabin Perlmutter został odznaczony pośmiertnie krzyżem Orderu Odrodzenia Polski.