7 czerwca

7 czerwca

7 czerwca obchodzimy 85 rocznicę śmierci Edwarda Flataua.

Edward Flatau (1868-1932) był lekarzem neurologiem, co więcej: był jednym z pionierów neurologii w Polsce. Za jego czasów neurolog zajmował się całym mózgiem, czyli był jednocześnie psychiatrą i neuropatologiem. Flatau studiował w Moskwie i w Berlinie. Od 1904 r. pracował jako ordynator oddziału neurologicznego Szpitala Starozakonnego w Warszawie, na Czystem. W 1913 r. założył pierwszą w Polsce pracownię neurobiologiczną, oczywiście w Warszawie. Od 1930 r. był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, niezależnego polskiego towarzystwa naukowego. Polska Akademia Umiejętności reprezentowała naukę polską za granicą oraz interesy środowiska naukowego w kontaktach z władzami rządowymi.

Edward Flatau m.in. doświadczalnie wytwarzał guzy mózgu. Przeprowadzał operacje na psach. Opisał wiele objawów klinicznych chorób nerwowych. Był współzałożycielem czasopism „Neurologia Polska” oraz „Warszawskie Czasopismo Lekarskie”. Pisał artykuły, atlasy i podręczniki. Jego największym dziełem jest „Atlas mózgu ludzkiego i przebiegu włókien”, wydany najpierw w języku niemieckim w 1894 r., a w języku polskim w 1895 r. W 1897 r. Edward Flatau ogłosił prawo Flatau. Za swoją pracę „O ekscentryczności układu długich włókien w rdzeniu kręgowym”, w której opisał i udowodnił prawo Flataua otrzymał w 1899 r. stopień naukowy doktora medycyny.

Co to jest prawo Flataua? W rdzeniu kręgowym włókna nerwowe dla odcinków ciała położonych bliżej mózgu (np. dla kończyn górnych) leżą bardziej przyśrodkowo niż włókna dla bardziej odległych mięśni. Im dłuższe są włókna, tym bardziej obwodowe jest ich ułożenie.

Edward Flatau został pochowany na cmentarzu żydowskim w Warszawie. Jego córka Joanna została psychiatrą. Została pochowana na warszawskim cmentarzu ewangelicko-augsburskim.

Fotografia za Wikipedia Commons.