18 lipca. Rocznica urodzin Emila Młynarskiego

18 lipca. Rocznica urodzin Emila Młynarskiego

18 lipca 1870 r. urodził się Emil Młynarski, skrzypek, nauczyciel, dyrygent, dyrektor muzyczny i kompozytor. W Warszawie przy Filharmonii znajdziemy plac jego imienia, ponieważ był dyrektorem muzycznym Filharmonii Warszawskiej. Jako dyrektor Filharmonii w 1927 r. organizował pierwszy Konkurs Chopinowski. Na rok przed śmiercią, w 1934 r., został prezesem Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich. W 1932 r. za całokształt otrzymał Nagrodę Muzyczną miasta Warszawy.

Wirtuoz

Emil Młynarski kształcił się w klasie skrzypiec u Leopolda Auera w Petersburgu. Po szkole został drugim skrzypkiem, a następnie solistą. Dał koncert w Warszawie 12 marca 1890 r. Koncertował w większych miastach Rosji i Niemiec, a także w Londynie.

Nauczyciel

Emil Młynarski zrezygnował z kariery solisty, aby zostać nauczycielem w szkole muzycznej w Odessie (1893 r.). W latach 1904-7 pracował jako dyrektor Instytutu Muzycznego w Warszawie. W latach 1929-31 nauczał w Filadelfii w Curtis Institute.

Dyrygent

Zamieszkał w Warszawie w r. 1897. Został kapelmistrzem Opery Warszawskiej. W latach 1898-1902 wprowadził regularne koncerty symfoniczne. Kiedy w 1899 r. postanowiono o budowie filharmonii w Warszawie, był już „wyróżniającym się młodym dyrygentem”. Zdobył uznanie jako dyrygent w Anglii, Szkocji i Stanach Zjednoczonych.

Dyrektor

Kamień węgielny pod Filharmonię położono 26 maja 1900 r. Zbudowano ją w 19 miesięcy. „Kurier świąteczny” z 1900 r. tak komentuje wybór dyrektora zarządzającego Aleksandra Rajchmana i dyrektora muzycznego Emila Młynarskiego:

„Bez zatargów i bez sporów
wyznaczono dyrektorów.
Jeden dzierski, drugi dziarski,
Razem – Rajchman i Młynarski.”

W 1905 r. Młynarski opuścił filharmonię. Przyczyn można dopatrywać się w kryzysie spowodowanym wojną rosyjsko-japońską. W 1904 r. ceny w Warszawie wzrosły o 30%. Mieszkańcy nie kupowali biletów, frekwencja w filharmonii dramatycznie spadła. Ponownie został dyrektorem Filharmonii Warszawskiej w r. 1919. Przez 10 lat wystawiał opery, np. Żeleńskiego, Statkowskiego, Różyckiego, Szymanowskiego, Joteyki, Noskowskiego, Adamsa, Wagnera.

Kompozytor

Najbardziej znanymi utworami Młynarskiego są: koncert skrzypcowy d-moll op. 11, za który dostał nagrodę w konkursie Paderewskiego w Lipsku w 1898 r., koncert skrzypcowy d-moll op. 16, Mazur, Symfonia F-dur zwana Poloną, nastrojowe miniatury na fortepian, opera „Noc letnia”, wystawiona w Warszawie 29 marca 1924 r. Młynarski był uważany za kompozytora – konserwatystę.

Emil Młynarski urodził się na Suwalszczyźnie, ale zmarł w Warszawie. Jest pochowany na Cmentarzu Powązkowskim. Był protoplastą muzycznej rodziny Młynarskich.