1 grudnia. Rocznica śmierci Ludwika Szymona Gutakowskiego

1 grudnia. Rocznica śmierci Ludwika Szymona Gutakowskiego

1 grudnia 1811 r. w Warszawie w wieku 73 lat zmarł Ludwik Szymon Gutakowski herbu Gutak jeden z czołowych polityków doby Księstwa Warszawskiego.

Urodził się na Litwie w Kierogaliszkach. Jako młodzieniec przybył do Warszawy, gdzie kształcił się w pijarskim Collegium Nobilium przy ul. Miodowej. Jego rodzina poparła podczas elekcji Stanisława Augusta Poniatowskiego, za co utrzymał tytuł szambelanem królewskim nadany jeszcze w czasach Augusta III. W początkach lat 70. XVIII w. wyjeżdżał do Londynu i Petersburga w ramach misji dyplomatycznych. W 1775 r. został asesorem sądów królewskich, a w 1778 r. został konsyliarzem Rady Nieustającej. W 1780 r. został kawalerem Orderu Świętego Stanisława. Na Sejm Wielki posłował z powiatu orszańskiego w 1788 r., aktywnie wspierając stronnictwo królewskie. Na fali entuzjazmu dla reform 29 kwietnia 1791 r. przyjął obywatelstwo miejskie na Ratuszu Miasta Warszawy. W 1791 r. mianowany podkomorzym wielkim litewskim i członkiem Komisji Edukacji Narodowej. Był również członkiem konfederacji targowickiej. W czasie powstania kościuszkowskiego wszedł w październiku 1794 r. w skład Rady Najwyższej Narodowej.

Po rozbiorach sprzedał swe majątki na Litwie i nabył dobra Góra i Nowy Dwór pod Warszawą; był jednym z założycieli Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk; starał się też bezskutecznie o otrzymanie zezwolenia władz pruskich na założenie Towarzystwa Rolniczego w 1800 r.

W listopadzie 1806 r., jako najstarszy wiekiem poseł Sejmu Czteroletniego, witał wjeżdżającego do Warszawy Joachima Murata. W grudniu 1806 r. przewodniczył zorganizowanej na polecenie Napoleona Najwyższej Izbie Wojennej i Administracyjnej, organizując i zaopatrując wojsko narodowe. Następnie znalazł się w Komisji Rządzącej, gdzie powierzono mu wydział skarbowy. W tym czasie występował przeciw projektowanej przez Feliksa Łubieńskiego organizacji sądownictwa na wzór francuski. 14 grudnia 1807 r. mianowany został prezesem Rady Stanu i Rady Ministrów na miejsce Stanisława Małachowskiego, pod którego wpływami pozostawał. Z powodu wieku nie potrafił wywiązywać się z tak ważnych obowiązków i w listopadzie 1808 r. zrezygnował z tych godności; w marcu 1809 r. został członkiem Senatu, zaś w grudniu 1809 r. jego prezesem.

Pochowany został w kościele pw. Św. Krzyża na Krakowskiem Przedmieściu obok Stanisława Małachowskiego. Ilustracją dzisiejszego artykułu jest portret Ludwika Szymona Gutakowskiego pędzla Bacciarellego.