5 kwietnia. Powstanie klubu "Stodoła"

5 kwietnia. Powstanie klubu "Stodoła"

Kiedy budowniczowie ze Związku Radzieckiego ukończyli swoje prace nad Pałacem Kultury i Nauki, pozostawili za sobą niewielką infrastrukturę. Należała do niej między innymi stołówka, mieszcząca się przy ulicy Emilii Plater. Drewniany budynek, który ze względu na swój niezbyt wyszukany wygląd szybko zyskał przydomek „Stodoła”, został zaadoptowany przez Politechnikę Warszawską. Dnia 5 kwietnia 1956 roku został oficjalnie uznany za siedzibę Centralnego Klubu Studentów Politechniki Warszawskiej.

Po opuszczeniu stołówki przez radzieckich konstruktorów budynek utrzymał charakter stołówki, jadali tam studenci Politechniki. Kiedy o godzinie siedemnastej stołówkę zamykano, studenci zaczynali przygotowania do wieczornych wydarzeń. Początkowo odbywały się tam spotkania taneczne oraz kabaretowe po trzy razy w tygodniu. Początkowo w każdy czwartek, sobotę i niedziele w Stodole grał jazz band Janusza Zabiegalskiego. Ten typ muzyki na długo jeszcze wytyczał charakter klubu, to tutaj w latach 1958-60 odbywały się pierwsze trzy festiwale Jazz Jamboree. W Stodołe w okresie lat 60-tych rezydowało aż sześć kapel jazzowych. Wkrótce kabaret zaczął przekształcać się w teatr, sam Tadeusz Kantor wykładał i wystawiał sztuki właśnie w Stodole. To tutaj można było bawić się przy boogie woogie i choć trochę doganiać trendy światowe.

Po rozebraniu budynku przy Emilii Plater klub przeniósł swoją siedzibę do kolejnego budynku stanowiącego zaplecze budowlane. Nowa siedziba mieściła się przy Trębackiej, gdzie budowano Teatr Wielki. Kiedy budowę ukończono i rozebrano budynki pomocnicze, klub Stodoła swoja siedzibę przeniósł na Wspólną do świetlicy Dyrekcji Okręgowej PKP. Później dawne Kino Oka dało schronienie ciągle rozwijającemu się klubowi studenckiemu. Pod koniec lat 60-tych zaczęły się poważne kłopoty z cenzurą, Urząd Bezpieczeństwa werbował informatorów wśród osób działających przy klubie. O stodole było już wtedy głośno w całym kraju, to w niej odbył się pierwszy striptiz w PRL, to w nim zaczynały się kariery późniejszych wielkich gwiazd. W stodole stawiali pierwsze kroki Ewa Bem, Andrzej Rosiewicz, Wojciech Mann i Krzysztof Materna, Magda Umer, Iga Cembrzyńska, Czesław Niemen, Janusz Weiss. Premiera Ubu Króla czy program kabaretowy „W tym szaleństwie jest metoda” podnosiły jednocześnie poprzeczkę dla awangardy w całym kraju, ale i ściągały na siebie oko cenzorów.

Podczas marszu pierwszomajowego w roku 1970 działacze Stodoły nieśli transparent „Chcemy zbudować własny klub”. Obecny na uroczystości Edward Gierek osobiście zalecił budowę nowego obiektu, który był już gotowy rok później. Nowa siedziba przy Batorego została wyposażona w salę mieszczącą dwa tysiące widzów, garderoby z prawdziwego zdarzenia, z których wychodziło się prosto na scenę i sale prób. Najsłynniejszą z nich jest sala 06, która jest ikoną w świecie muzyki. Tutaj Kazik Staszewski nakręcił teledyski do piosenek „Artyści” i „12 groszy”, to w tej sali odbywały się próby Perfectu, Kultu, Maanamu, Wilków, Oddziału Zamkniętego oraz Voo Voo.

Wraz z nową siedzibą Stodoła otrzymała sprzęt filmowy oraz została zrzeszona z kilkoma innymi mniejszymi grupami twórczymi. Tak w roku 1973 powstało Studenckie Centrum Filmowe, które do roku 1977 stworzyło kilkadziesiąt filmów krótkometrażowych. Niektóre z nich zdobyły nagrody na krajowych festiwalach filmowych. Przy dzisiejszym jubileuszu polecamy Państwu film „Korowód” Jerzego Karpińskiego, który został zrealizowany na dwudziestolecie Klubu Stodoła i doskonale oddaje jego charakter i atmosferę w pierwszych latach działalności.

Klub Stodoła ma dziś charakter komercyjny, nadal należy do Politechniki Warszawskiej i często gości gwiazdy muzyki rockowej, popularnej i jazzowej.

Fotografia z dzisiejszego artykułu, zamieszczona w roku 1958 w „Stolicy”, przedstawia pierwszą siedzibę Klubu Stodoła przy ul. Emilii Plater.