16 kwietnia. Ignacy Zakrzewski prezydentem Warszawy

16 kwietnia. Ignacy Zakrzewski prezydentem Warszawy

16 kwietnia 1792 r. Ignacy Zakrzewski  herbu Wyssogota po raz pierwszy został wybrany na prezydenta Warszawy. Dwa lata później po raz drugi. Był człowiekiem wybitnym. Wspominamy go często – za każdym razem, gdy wchodzimy na rynek Starego Miasta. Jest patronem strony rynku, która dawniej była zwana Zamkową. Skupmy się dziś na jego prezydenturze.

Nie bez powodu Ignacy Wyssogota Zakrzewski w 1792 r. został wybrany na pierwszego w historii prezydenta zjednoczonej Warszawy. Wcześniej jako poseł na sejm brał czynny udział w obradach Sejmu Czteroletniego. Współpracował z Hugonem Kołłątajem i Ignacym Potockim. Był gorącym zwolennikiem połączenia prywatnych miasteczek z Warszawą. Sejm Czteroletni uchwalił ustawę o miastach, ponadto jego obrady zwieńczyło podpisanie w 1791 r. Konstytucji 3 Maja. Ignacy Zakrzewski sprzedał wtedy swoje wsie w Wielkopolsce, a na początku następnego roku kupił Żelechów w powiecie siedleckim, po to, aby być bliżej wielkiej polityki, czyli bliżej Warszawy. Został doceniony poprzez jednomyślne wybranie go na prezydenta miasta oraz nadanie orderów: św. Stanisława oraz Orła Białego.

Jako pierwszy prezydent nowego wielkiego miasta stanął przed zadaniem zjednoczenia miasta, podzielenia go na cyrkuły i zorganizowania policji. Oprócz urzędu prezydenta sprawował jeszcze funkcje państwowe. Jego prezydentura przypadła jednak na czas konfederacji targowickiej. Wybuchła wojna z Rosją. Zakrzewski został odwołany.

Dwa lata później znalazł się w Warszawie w chwili wybuchu powstania kościuszkowskiego. Niespodziewanie został najlepszym kandydatem na prezydenta miasta. Ponoć został nawet zaniesiony na rękach tłumu z Placu Zamkowego do ratusza. Jak to w czasie wojny, największym problemem było wówczas zorganizowanie zaopatrzenia w żywność. Zakrzewski robił wszystko, co w jego mocy. Odznaczał się wielką pracowitością.

Oprócz tego przy udziale Zakrzewskiego powołana została Rada Zastępcza Narodowa, czyli tymczasowy rząd. Rada ta została później przekształcona w Radę Najwyższą Narodową.

Wygrała Rosja, a Zakrzewski jako zwolennik powstania został zamknięty na dwa lata w więzieniu w Sankt Petersburgu. Kiedy wyszedł, musiał starać się w Wiedniu o odzyskanie majątku. Zmarł w 1801 r., został pochowany w kościele w Żelechowie.